Zuid-Amerika Midden-Amerika Cariben

La Chispa is dé website voor liefhebbers van Latijns Amerika. Journalistiek, betrokken, informatief, scherp. Een interactieve community met echte chispa: levendig en met passie.

Vrije tijd & Toerisme

Spanning op de fiets in Bolivia

Datum : 18/06/2011
Auteur : Maurine van Mourik
Land : Bolivia

Spanning op de fiets in Bolivia

Zondagochtend vroeg in Bolivia, ontbijt bij het reisbureau. Een goede bodem voor een spannende, sportieve dag: de dag van de afdaling van de 'gevaarlijkste weg ter wereld' per fiets.

El Camino

De noordelijke weg door de Yungas, ook wel el camino de la muerte (doodsweg), genoemd is een weg van ongeveer 64 kilometer van La Paz naar Corioco. Wegens het grote aantal dodelijke ongelukken is de weg door de Inter-American Development Bank in 1995 uitgeroepen tot de gevaarlijkste weg ter wereld. Voor dat jaar lieten er jaarlijks lieten tweehonderd à driehonderd mensen het leven. Het ernstigste ongeluk gebeurde op 24 juli 1983, toen er een bus met meer dan honderd mensen aan boord in het ravijn viel.

De weg is aangelegd tijdens de Chaco-oorlog (oorlog tussen Bolivia en Paraguay van 1932-35), door Paraguayaanse gevangenen. Hij is gemiddeld slechts 3,2 meter breed en bestaat voornamelijk uit een lange afdaling met een hoogteverschil van zo’n 3.300 meter. Er is geen vangrail. Regen en mist zorgen soms voor beperkt zicht waardoor de weg nog gevaarlijker wordt. Voor mountainbikers is de weg een gewilde afdaling, als je tenminste geen angst hebt.

De dag van de afdaling

Deze afdaling maakte ik met mijn broertje Laurens. Met een busje werden wij, samen met nog acht durfals, naar La Cumbre (de top) gebracht. La Cumbre is het hoogste punt van de weg tussen La Paz en Coroico, een laaggelegen slaapstad iets ten noorden van La Paz. Aangekomen bij La Cumbre, op 4.700 meter, mochten wij onze fietsen uitproberen op een verlaten winderige hoogvlakte, omgeven door besneeuwde gletsjers.
 
Nadat alle fietsen goed afgesteld waren begon onze reis naar beneden. Met knikkende knieën gingen we met behoorlijke snelheid (tussen de vijftig en tachtig kilometer per uur) over het glanzende asfalt. Wat in het begin doodeng is, blijkt later gaaf en ik kreeg plezier in. Helaas duurde dit gedeelte maar kort. Na ongeveer een half uur kwamen we aan bij een splitsing van de weg. Deze splitsing is het einde van de pret op het asfalt en het begin van een steile onverharde weg.

Het echte werk

Een onverharde weg met losliggende stukken rots, maximaal 3,6 meter breed en een ravijn van zo'n zeshonderd meter diep naast ons. Eén stuurfoutje en je bent je leven niet zeker. Gespannen, in een rustig tempo, elke meter van de weg observerend, permanent knijpend in mijn remmen, volgde ik de groep op gepaste afstand. De groep, met mijn broertje, die er duidelijk meer plezier in had dan ik, verdween steeds verder in de verte.

Ook al waren mijn voorgangers veel sneller, ik kon, of durfde, echt niet harder. Doodeng vond ik het. Trillend en zwetend voegde ik me ieder kwartier bij de groep, wanneer ze weer rustig op mij wachtte.
Na een korte pauze daalden we vervolgens verder af, door de steeds mooier groen wordende omgeving. Door de concentratie vergeet je bijna te genieten van de prachtige natuur waar je doorheen fietst. Ook in mijn gedachten speelde slechts een ding: de hoop dat ik snel beneden zou zijn. Na zo’n anderhalf uur zweten en knijpen was dat eindelijk zo. Laurens zat me op te wachten, tevreden met een welverdiend, koud biertje.
Een groepsgenoot vroeg hem: “Is dat echt jouw zus?” Het verschil van snelheid in het dalen was blijkbaar opgevallen. Gelukkig antwoordde Laurens: “Reken maar. En ik ben trots op haar. Ze heeft het mooi wel gehaald!” En met deze woorden kwam het dan toch: het voldane gevoel na de voor mij doodenge tocht. Ik heb het toch maar gedaan: de afdaling per fiets op de gevaarlijkste weg ter wereld.
 

Bookmark and Share


Terug