Nande reko Guaraní
Het is een lange reis naar Itika Guasu. Itika Guasu (Guaraní voor grote rivier) is het leefgebied van de Guaraní-indianen rondom Tarija. Om half vijf in de nacht komt de 4x4 voorrijden met drie slaperige collega´s erin. We zijn compleet en kunnen vertrekken. Al snel houdt de geasfalteerde weg op en gaat deze over in een slingerende zandweg vol hobbels en gaten, hier begint de Chaco!
Het wordt langzaam licht in de Chaco. Zelfs in het donker voel je hoe mooi het hier is. Eerst zie ik alleen de silhouetten van de bergen. Geleidelijk krijgen de silhouetten kleur, terwijl we ondertussen steeds verder van de bewoonde wereld geraken. De bergen en dalen zijn dichtbegroeid en daar waar de bergen niet te steil zijn, verbouwt men mais. De aarde heeft een prachtige dieprode kleur. Af en toe moeten we even vol in remmen, voor tegenliggers, gaten in de weg, overstekende en rondscharrelende varkens, koeien, ezels, geiten en kippen of brokstukken op de weg. Ik ben blij met onze conductor Ricardito, die opvallend rustig op dit alles reageert en vrolijk doorkletst.
Na ongeveer vijf uur rijden komen we aan op de plaats van bestemming. We worden met open armen ontvangen door de dorpelingen in Itika. Vandaag is het feest in Itika ter ere van 22 jaar onafhankelijkheid van de Guaraníes. Als welkom gaat er een kommetje met een troebele gele drank rond, die uit een grote emmer wordt geschept. Maisbier weet iemand me te vertellen. Ik krijg ook een volle kom aangeboden. Ik heb pas geleerd dat je eerst iets aan pachamama (moeder aarde) moet offeren, dus een klein beetje kan ik al kwijtraken. Ik drink de kom leeg, schep hem weer vol met maisbier en nodig mijn buurman uit om ook wat te drinken. Het smaakt wonderbaarlijk lekker.
We zijn vandaag duizend meter gedaald vanuit de bergen en bevinden ons nu op een hoogte van zo´n 900 meter. Hier begint de echte zinderende hitte van de subtropen. Al de genodigden houden zich verscholen onder bomen aan de zijkant van de open vlakte of onder het afdak van de school die hier recentelijk gebouwd is. Mijn collega´s en ik worden uitgenodigd om de school binnen te gaan. Hier verzamelen de lokale leiders, politici, dorpshoofden en verschillende ngo-werkers zich. We krijgen nog meer maisbier aangeboden en er gaat een grote zak cocablaadjes rond. Ik zie een dorpshoofd (te herkennen aan zijn grote hoed), die zijn wang overduidelijk al vol coca heeft zitten, zijn zakken gretig vol stoppen.
Het lijkt erop dat het gaat beginnen Er lopen mooi opgemaakte vrouwen af en aan in hun kleurrijke traditionele kleding. Ik neem plaats naast Ricardo, die tevreden met een bol coca in zijn wang alles aanschouwt. De Guaraníkinderen dansen hun traditionele dans, waarbij de tijger de demoon (een jongetje besmeurd met modder) moet doden Daaromheen dansen vrolijk de jonge meisjes in hun prachtige jurken. Na veel lange toespraken, dans- en muziekoptredens worden we uitgenodigd aan tafel.
Mijn buurman vertelt trots hoe ze afgelopen week drie koeien hebbben geslacht voor het feest. De man tegenover me, Noe, die bij een andere lokale ngo werkt is verbaasd dat ik vlees eet. Bij hem liepen ooit twee Europeanen stage die helemaal geen vlees en zelfs geen eieren aten, vertelt hij onbegrijpend. Ach, ik ga hem maar niet alles uitleggen over de vleesindustrie van Europa en ik geniet van de festiviteiten en van de ñande reko Guaraní (de manier van leven van de Guaraní), een gastvriendelijk, bijzonder, warm en kleurrijk volk.
13/4/2011
