Zuid-Amerika Midden-Amerika Cariben

La Chispa is dé website voor liefhebbers van Latijns Amerika. Journalistiek, betrokken, informatief, scherp. Een interactieve community met echte chispa: levendig en met passie.

De droom van de gele trui

Auteur : Nico Verbeek
Land : Colombia

De droom van de gele trui

De Colombiaan Egan Bernal, pas 22 jaar oud, is hard op weg om de komende jaren de beste wielrenner van het hele peloton te worden. En dat is goed nieuws in een wielren-gek land als Colombia, dat al sinds de jaren tachtig droomt van het moment dat een landgenoot de gele trui naar Parijs weet te brengen.

Nog geen maand geleden werd hij winnaar van de Tour de France. Hij was meteen ook de jongste renner in honderd jaar tijd die dat voor elkaar kreeg. In zijn geboortestad Zipaquirá wachtten in augustus duizenden mensen hem op om hem toe te juichen. De belangrijkste televisiezender van het land zond de feestelijkheden een paar uur lang live uit. Een nieuwe ster was geboren!

Vier jaar geleden studeerde Egan Arley Bernal Gómez (zoals in veel nederige families krijgen kinderen exotische namen mee bij de geboorte) nog journalistiek aan de Universidad de la Sabana en twijfelde hij sterk waar zijn toekomst zou liggen. Zoals het een verstandige jongen betaamt, wilde hij eigenlijk de universiteit afmaken om daarna misschien sportjournalist te worden. Want dat leek hem de beste manier om zijn familie vooruit te helpen. Maar het liep allemaal heel anders, dankzij zijn talent voor het hardfietsen.

Toen Egan Bernal vijf jaar oud was, kreeg hij van zijn vader zijn eerste fiets. Vader Bernal was zelf ook een groot wielerliefhebber, maar was er niet in geslaagd om van zijn hobby zijn beroep te maken. Want profrenner worden, dat was altijd zijn droom geweest. Al meteen vanaf het begin liet Egan zien dat hij talent had, maar zijn vader wilde niet dat hij meedeed aan echte wielerwedstrijden. Een vriend schreef hem stiekem toch in voor een wedstrijd mountainbiken en zoals het een toekomstige legende betaamt, wist hij die eerste wedstrijd meteen te winnen. Iedereen zei dat de jongen een natuurtalent was en dat hij dóór moest gaan.

Toen ging ook zijn vader overstag en besloot voortaan Egan te steunen en waar mogelijk te helpen een professioneel wielrenner te worden. Pas jaren later zou Egan begrijpen dat zijn vader hem aanvankelijk niet wilde blootstellen aan wielerwedstrijden om hem tegen zichzelf in bescherming te nemen en te voorkomen die hij dezelfde frustratie zou meemaken als zijn vader. Tijdens die eerste wedstrijd won Egan een compleet wielertenue en een lidmaatschap voor een fietsclub waar hij kon trainen. Hij begon steeds fanatieker te worden en won bijna alle mountainbike-wedstrijden die in het land werden georganiseerd.

Maar ondanks zijn talent leek professionele sportloopbaan nog steeds geen levensvatbare optie voor de toekomst te zijn. Want er was ook die andere mogelijkheid: studeren en daarna een goeie baan, precies zoals zijn ouders dat graag zagen. Hij kreeg een beurs van de provinciale regering van Cundinamarca om te studeren en hij fietste dagelijks van Zipaquirá naar de universiteit in Bogotá, een afstand van zo’n 45 kilometer. Een tijd lang probeerde hij z’n beschikbare tijd te verdelen tussen hard trainen, wedstrijden rijden en de universiteit. Maar het bleek toch niet te combineren. En dus liet hij de universiteit varen en koos hij voor een loopbaan als wielrenner.

In 2014 won hij de zilveren medaille op de WK mountainbiken in Noorwegen en toen begon alles ineens te lopen, precies zoals hij altijd had gedroomd. Hij werd opgemerkt door een kleine Italiaanse wielerploeg, Androni Giacattoli-Sidermec, die hem zijn eerste professionele contract gaf, maar voor het wegwielrennen. Al in zijn eerste jaar als professional, op twintigjarige leeftijd, won hij verschillende wedstrijden, onder andere de Tour del Porvenir, de belangrijkste ronde-wedstrijd voor jongeren onder de 23 jaar.

Daarna stonden de grote wielerploegen voor hem in de rij, en de grootste van allemaal, de Engelse Sky-ploeg (nu: Team Ineos) bood hem een contract aan. In 2018 deed hij mee aan de Tour de France als meesterknecht van Froome en Thomas. Dit jaar werd hij kopman in Parijs-Nice en in de Ronde van Zwitserland, die hij won. De bedoeling was ook dat hij als kopman zou starten in de Ronde van Italië, maar omdat hij kort ervoor ten val kwam en zijn sleutelbeen brak, kon hij niet meedoen en moest hij zich noodgedwongen concentreren op de Tour de France. Daar moest hij het kopmanschap delen met Geraint Thomas. En de rest is geschiedenis…

Voor Egan Bernal werd een droom realiteit en ook voor verschillende generaties van Colombiaanse wielerfans, en dat zijn er miljoenen! Colombia is een echt fietsland en al sinds de eerste Colombianen meededen in de Tour de France van 1983 (met het roemruchte Varta-team, toen nog amateurs!) was de grootste illusie om ooit nog eens een Colombiaan de gele trui te zien winnen. Lucho Herrera en Fabio Parra behaalden gedenkwaardige overwinningen, maar wisten nooit in het geel te eindigen in Parijs. Ook Nairo Quintana bleef, tot nu toe, twee keer steken op een tweede plaats.

Colombiaanse sportliefhebbers zijn erg fanatiek in het aanmoedigen van hun idolen, vooral als die het voor de wind gaat en dan wil iedereen meedelen in het succes. Maar de fans zijn ook erg veeleisend en wennen al snel aan het succes. Dat ondervond Nairo Quintana in de Tour de France van dit jaar. In de eerste belangrijke bergetappe kon hij niet met de andere favorieten omhoog en moest hij minuten toegeven. Meteen werd er in de pers en ook op Twitter al gezegd dat Quintana zwaar tegenviel, nooit de Tour ging winnen en dat zijn loopbaan feitelijk al voorbij was. Het is hetzelfde zwart-wit denken waar ook veel sportjournalisten in Colombia last van hebben.

Een van de vroegere trainers van Egan Bernal, Fabio Rodríguez, is zich bewust van deze eigenschap van fans en journalisten in Colombia en wil niet graag dat Egan Bernal hetzelfde overkomt. Tijdens het eerbetoon voor Bernal op het grote plein van Zipaquirá zei hij daarom tegen alle aanwezigen en voor de camera’s van Caracol: “Alsjeblieft, ik heb een verzoek: als het in de toekomst Egan niet altijd meezit en hij een keertje niet wint, maak hem dan niet alsjeblieft niet af, laat hem gewoon gelukkig zijn!”

Maar Egan Bernal zelf, eenvoudige jongen, met altijd een constructieve grondhouding, eindigde zijn ‘toespraak’ juist met een positieve noot. Tegen de jonge jongens en meisjes in het publiek, die nu natuurlijk allemaal profwielrenner willen worden, zei hij: “Je moet altijd de hoop blijven houden dat je leven kan veranderen. Ik kom zelf uit een nederige familie die het niet makkelijk had. Maar kijk eens wat ik heb kunnen bereiken, en dat kwam allemaal omdat ik altijd de hoop heb gehouden…”


Terug