Zuid-Amerika Midden-Amerika Cariben

La Chispa is dé website voor liefhebbers van Latijns Amerika. Journalistiek, betrokken, informatief, scherp. Een interactieve community met echte chispa: levendig en met passie.

Dit is niet Europa...

Auteur : Nico Verbeek
Land : Colombia

Dit is niet Europa...

Dat krijg ik regelmatig te horen van mijn echtgenote of haar familieleden als ik weer eens iets heb uitgehaald wat eigenlijk te gevaarlijk is, of te onbezonnen of soms ook gewoon te stom voor woorden.

Vorige weekend was het weer raak. We waren op bezoek op de finca van mijn zwager en zoals gebruikelijk stond ik vroeg op om in de omgeving een flinke wandeling te maken. Mijn aandacht werd getrokken door een cementen rails, die midden in het bos was aangelegd en die, zo verbeeldde ik me, de ingang zou zijn van een of ander geheim landgoed.

Ik was erg nieuwsgierig naar dat landgoed en volgde de rails, die erg steil naar boven slingerde. Naast de weg stond een groot bord met in grote rode letters de waarschuwing: Verboden Toegang – Privé Terrein. Ik dacht steeds: tot de volgende bocht en dan ga ik weer terug. Wel luisterde ik scherp of ik geen geluid van menselijke aanwezigheid of hondengeblaf hoorde. Maar nee, alles was stil. Ik had Mina, de kleine fox terriër van mijn zoontje Nicolás bij me, die vrolijk en nieuwsgierig rondsnuffelde.

Opeens zag ik het einde van de inrit en een kleine vlakte met daarachter een grote finca in aanbouw, met een prachtig uitzicht over een immens groen dal. Ik wilde omkeren, maar zag in de verte mensen en het leek me toen maar beter om door te lopen – op dat moment omdraaien zou pas echt ‘verdacht’ zijn.

Toen zag ik nog geen tien meter verderop, vóór het huis, een enorme zwarte Rottweiler die los liep. Hij kwam meteen op me afgelopen en ik dacht dat hij me zou aanvallen, maar zijn aandacht werd afgeleid door Mina. Het kleine hondje van Nicolás had nog helemaal niets in de gaten en sprong argeloos rond. Voordat ze goed en wel in de gaten had wat er gebeurde, had de Rottweiler haar al in zijn bek. Ze begon uiteraard afgrijselijk te janken, maar kon verder niets doen. Ik probeerde wanhopig Mina te bevrijden door tegen de Rottweiler aan te schoppen, maar die gaf geen kik.

Ik moest er niet aan denken dat ik bij Nicolas aan zou moeten komen met een dode Mina. Hij is helemaal weg van zijn hondje, maar ik stond machteloos. Op dat moment kwam de vrouw van de opzichter van de finca aangelopen en riep de Rottweiler, die gelukkig Mina los liet. Het was echt een wonder: de Rottweiler had kennelijk niet echt doorgebeten en Mina had alleen wat oppervlakkige wonden in haar achterpoot en haar buik, waar de tanden van het zwarte monster hadden gestaan...

De vrouw was verder aardig, ze had wel in de gaten dat ik geen boze indringer was, maar zei wel dat ik enorm veel geluk had gehad. Als ik geen hond bij me had gehad, als afleiding, was de Rottweiler waarschijnlijk direct op mij afgevlogen en wie weet hoe hij me zou hebben toegetakeld. En dat hij Mina niet meteen doormidden had gebeten was ook een wonder, misschien was hij nog wat slaperig geweest.

Op de terugweg, met de gewonde Mina in mijn armen, bereidde ik me alvast voor op de commentaren die ik zou krijgen bij terugkomst. Hoe kun je zoiets doen? Hoe haal je het in je hoofd om je zomaar op vreemd terrein te begeven?! En de honden van de mensen hier zijn om het erf te bewaken, niet om vertroetelen. Dit is niet Europa!!


Terug