Zuid-Amerika Midden-Amerika Cariben

La Chispa is dé website voor liefhebbers van Latijns Amerika. Journalistiek, betrokken, informatief, scherp. Een interactieve community met echte chispa: levendig en met passie.

Ingrid & Tanja

Auteur : Nico Verbeek
Land : Colombia

Ingrid & Tanja

Het was de week van Ingrid en Tanja. Ingrid Betancourt was weer flink in het nieuws na het uitkomen van haar lang verwachte boek Zelfs aan de stilte komt een eind (zie onder Tips op deze site). Daarin vertelt ze over haar belevenissen in de zesenhalf jaar dat ze gegijzeld was door de FARC. Het is geen opvallend boek geworden en de werkelijk interessante en nieuwswaardige uitspraken deed ze in de media, zoals in de show van Ophra Winfrey, waarin ze toegaf egoïstisch en arrogant te zijn geweest tegen haar medegijzelaars. Kregen  Keith Stansell, Mark Howes, Clara Rojas en al die anderen toch nog gelijk.

Tijdens een ander mediaoptreden liet Ingrid weten dat ze haar vrijheid vooral te danken had aan de Venezolaanse president Hugo Chávez. Een merkwaardige constatering, want Ingrid werd bevrijd dankzij een gewaagde militaire operatie van het Colombiaanse leger, Operación Jaque, waarmee Chávez helemaal niets te maken had. Sterker nog, Chávez speelde gedurende de hele periode van Ingrids gevangenschap onder een hoedje met haar beulen van de FARC en probeerde politieke munt te slaan uit de affaire, net als de Franse president Sarkozy.  In haar laatste interview, dat ik vandaag las, zegt madame Betancourt dat ze er voorlopig niet aan denkt zich weer op Colombiaans grondgebied te wagen, "omdat er nog te veel haat is die eerst overwonnen moet worden".

En dat zal niet eenvoudig zijn. Ingrid behoort zonder twijfel tot de meest gehate personen in Colombia. De belangrijkste reden hiervoor is dat de Colombianen haar, in tegenstelling tot de rest van de wereld, al veel langer kennen en weten dat ze arrogant en egoïstisch is. Zo keerde ze na haar vrijlating Colombia de rug toe en vertrok meteen naar Frankrijk. Zelfs had ze het lef  om van de Colombiaanse regering een miljoenenbedrag aan schadeloosstelling te eisen. En dat terwijl nota bene Colombiaanse soldaten haar hadden bevrijd en hun leven voor haar op het spel hadden gezet. Daar komt nog bij dat Ingrid, in tegenstelling tot de andere gijzelaars, haar ontvoering zélf had opgezocht, omdat die haar op dat moment goed uitkwam. Ze voerde immers, als een van de kandidaten voor het presidentschap, campagne en had publiciteit nodig.

Ook Farc-strijdster Tanja Nijmeijer scoort niet hoog in de populariteitspolls in Colombia. Net als in de Nederlandse media, werd ook in Colombia druk gespeculeerd of ze wel of niet tot de slachtoffers behoorde van het bombardement op het kamp van FARC-opperhoofd Mono Jojoy. De haat die Colombianen voor Tanja voelen, is goed te begrijpen. Ze vragen zich af: kan dat Nederlandse wicht haar achterhaalde marxistische denkbeelden niet elders botvieren en waarom moet ze uitgerekend in het al zo getergde Colombia de FARC-terroristen komen helpen met mijnenleggen in de buurt van plattelandsscholen, het ontvoeren van onschuldige burgers  en het uit de lucht schieten van legerhelikopters?

Je hoopt nooit het ergste voor iemand. Maar je moet er ook niet aan denken wat er kan gebeuren als Tanja, die tot de intieme kring van super-terrorist Mono Jojoy wordt gerekend, levend uit haar Colombiaanse avontuur komt. Je ziet het al voor je. De Nederlandse regering en ambassade dringen er bij de Colombiaanse president op aan, dat ze écht niet in zo’n vervelende Colombiaanse gevangenis mag worden opgesloten. Ze heeft al voldoende geleden en het is beter haar zo snel mogelijk naar Denekamp te deporteren. Daar aangekomen kan ze in alle rust kiezen uit de offertes van uitgeverijen die in de rij staan om haar memoires uit te geven, waarin ze een ‘zeer persoonlijk verslag’ mag geven van haar avonturen in de Colombiaanse jungle. Vervolgens verschijnt ze in praatshows en mag ze de bloedige keuzes die ze maakte in haar leven uitgebreid verdedigen en rechtvaardigen. En misschien slaagt ze er dan en passant ook nog wel in om het boek van super-slachtoffer Ingrid van de eerste plaats van de bestsellerlijsten te verdringen.

Aan Ingrid werd in een interview nog gevraagd naar haar reactie op de dood van Mono Jojoy, de meest gevreesde en bloeddorstige van alle FARC-commandanten en de man die als eerste verantwoordelijk was voor de weerzinwekkende behandeling van de gijzelaars in de concentratiekampen in de jungle. Ingrid laat weten dat ze de “etappe van haat heeft overwonnen” en dat ze geen blijdschap noch opluchting voelde toen ze het nieuws van zijn dood hoorde. Lariekoek natuurlijk. Misschien moet zakenvrouw Ingrid eens leren om eerlijk op vragen te antwoorden en even de ‘goede raad’ van haar marketingadviseurs te vergeten.

4/10/2010


Terug