Zuid-Amerika Midden-Amerika Cariben

La Chispa is dé website voor liefhebbers van Latijns Amerika. Journalistiek, betrokken, informatief, scherp. Een interactieve community met echte chispa: levendig en met passie.

Voetbal en politiek

Auteur : Nico Verbeek
Land : Colombia

Voetbal en politiek

Dat waren mijn favoriete onderwerpen, een maand of twee geleden, toen ik een blog over de presidentsverkiezingen bijhield. Even een kort vervolg.

De winst van Spanje op Nederland, en erger nog: het verlies van Nederland tegen Spanje, heeft tot opmerkelijke reacties geleid in mijn gastland, Colombia. Mijn zwager, een grote voetbalfan, vond het bezonder dapper dat ik in staat was de finale van het WK te kunnen aanzien. Dat zou hij nooit kunnen (qua hart en zenuwen) als Colombia in de finale zou staan, zo vertelde hij. Hij zei ook, bij wijze van grap, dat Colombia ook wereldkampioen zou zijn geweest, ware het niet dat ze het precies tweehonderd jaar geleden zo nodig hadden gevonden om de onafhankelijkheid van Spanje uit te roepen.

Leuk was ook dat ik de WK in het gezelschap van Nederlandse familieleden heb kunnen zien, die toevallig net op bezoek waren. Colombiaanse familieleden mochten ook meekijken, mits ze een oranje shirt aantrokken. Tot zover het positieve verhaal. Minder prettig waren, behalve de uitslag, de reacties van de meeste Colombianen op het vertoonde spel van mijn Oranje.

Vroeger kon ik altijd trots spreken over het Oranje van de jaren zeventig, de zogenaamde Naranja Mecánica (het Oranje Uurwerk), die zoveel furore maakte. Spreek ik met Colombiaanse generatiegenoten én voetballiefhebbers, dan kunnen ze nog steeds lyrisch worden en zonder moeite vijf of zes namen van spelers van dat droomteam opnoemen. Dít Oranje, versie 2010, wordt echter gezien als een schoolvoorbeeld van een schopploeg, waar kracht en tactiek belangrijker zijn dan techniek.

Ik breng altijd mijn zoontje van 12 naar zijn voetbaltraining en ik blijf meestal naast de lijn staan kijken naar de verrichtingen van hem en een stuk of twintig Colombiaanse voetbaldribbelaars. De trainer zei dat het belangrijk was om een goede balcontrole en techniek te hebben. Hij maakte het met een pijnlijk voorbeeld duidelijk. “Kijk maar naar de finale van de WK. Wie heeft er gewonnen? Spanje, de ploeg met de beste techniek…”

En dan de politiek. Juan Manuel Santos, de man die Álvaro Uribe is opgevolgd als president, is populair. In de peilingen is meer dan tachtig procent tevreden over hem. Net zo’n hoog percentage als zijn voorganger Uribe, al deed die zo’n beetje alles anders. Hoe kan dat? Zijn de Colombianen gek geworden? Of vinden ze alles goed?

Santos stelde een prima kabinet samen van technocraten, waarover iedereen enthousiast is. Uribe leidde de laatste vier jaar van zijn termijn een corruptocratie. Santos is hard op weg vrede te sluiten met buurman Hugo Chávez, terwijl Uribe alleen maar ruzie maakte. Santos heeft een aantal goede wetsonderwerpen op stapel staan, zoals een voorstel voor landhervorming, terwijl Uribe de laatste twee jaar alleen maar bezig was met zijn herverkiezing.

Wordt het nu echt anders in Colombia? Ik vrees helaas van niet. Ook Uribe begon acht jaar geleden met prachtige voorstellen: strijd tegen de corruptie, hij wilde de helft van het parlement naar huis sturen, politieke hervormingen doorvoeren, etcetera. Maar hij eindigde als de meest corrupte president van de laatste decennia. Want hij moest al zijn mooie voorstellen door het parlement zien te krijgen, dat in grote meerderheid onbekwaam, corrupt of gewoon crimineel is.

Als de nieuwe volksvertegenwoordigers straks met hun vieze vingers aan de mooie voorstellen van president Santos komen, zal het snel gebeurd zijn met zijn wittebroodsweken. Jammer maar helaas. En dan is het nog te hopen dat Hugo Chávez het niet op zijn heupen krijgt en een nieuw voorwendsel verzint om de verhoudingen met Colombia op scherp te zetten.

26/8/2010


Terug