Clark A
ccord is overleden
In het najaar van 2009 was Clark Accord onze gasthoofdredacteur voor de Surinamespecial, die La Chispa in december van dat jaar uitbracht. We waren blij met zijn medewerking en genoten van het enthousiasme en aanstekelijk optimisme waarmee hij vertelde over ‘zijn’ Suriname, dat veel moderner en bruisender is dan menigeen denkt. Zijn liefde voor het land, zijn kennis en zijn fascinatie hebben hun weerslag gekregen in deze special.
En nu is Clark overleden, veel te vroeg. Een ziekte waartegen geen verweer is, kreeg hem te pakken. Een man die vol plannen zat, die genoot van het leven. De roman waarvoor hij in 2009 research deed, zal binnenkort verschijnen. En hopelijk zal de toneelversie van De koningin van Paramaribo ook in Suriname worden opgevoerd.
De titel van het Redactioneel (zie hieronder) dat Clark voor de Surinamespecial schreef, luidde: ‘Wie in het donker blijft kijken, ziet de zon niet.’ We kunnen je waarschijnlijk niet beter gedenken dan dit motto ter harte te nemen. Al is de zon nu even verduisterd door het verdriet om je overlijden.
Dag lieve Clark,
Namens de redactie van La Chispa,
Maja Haanskorf
redactioneel
Wie in het donker blijft kijken, ziet de zon niet.
Voor het onderzoek voor mijn nieuwe roman over mijn familiegeschiedenis was ik onlangs voor twee maanden in Suriname. Daar bereikte mij het verzoek of ik het gasthoofdredacteurschap van de Suriname-special van La Chispa op me wilde nemen. Samen met de redactie en counterparts mocht ik meedenken over de inhoud van het blad. Meebeslissen over welke thema’s interessant zijn en wie geïnterviewd zouden worden. Welke journalisten voor de special gevraagd zouden worden. Ook mocht ik meedenken over hoe het lezerspubliek te bereiken. Why me, schoot het door mijn hoofd.
Toch voel ik me gevleid. Zie het zelfs als een hele eer. In mijn tienjarige schrijverschap – volgend jaar is het precies tien jaar geleden dat mijn debuutroman De koningin van Paramaribo het licht zag - is Suriname mijn voornaamste inspiratiebron. Van die schatkist is de bodem nog lang niet in zicht.
‘Ja’ zeggen biedt me een kans uit duizenden mijn geboorteland te laten zien zoals ik het ervaar tijdens mijn vele bezoeken. Bij te dragen aan een hoopgevende kijk op Suriname. De afgelopen twintig jaar heeft het land op allerlei gebieden ontwikkelingen doorgemaakt. De bruisende jongerencultuur en de positieve vitaliteit van het land. De ontwikkelingen van het toerisme. De economische ontwikkeling die de broko pranasie (de kapotte plantage) sinds begin jaren negentig, versneld door maakt.
Surinamers ergeren zich al jaren aan de negatieve beeldvorming van hun land in de Nederlandse media. Toch sluit ik mijn ogen niet voor zaken die beter kunnen. Maar wie in het donker blijft kijken, ziet de zon niet. Milieuvervuiling door de goudkoorts, de grondenkwestie en de problemen met immigratie van grote groepen Chinezen zijn problemen die ook aan bod moeten komen. Maar dan met een blik vooruit.
Maar waar haal ik de tijd vandaan, midden in het proces van een nieuwe roman, met een diep soul searching-gehalte? ‘Uitvoering zal grotendeels door de redactie en externe auteurs gebeuren’, las ik in de e-mail. Ik hoefde niet langer na te denken. Als ik de redactie maar zover kreeg, dat ook zij de Surinaamse zon zagen. Is dit gelukt? Oordeelt u maar zelf.
Soso lobi (veel liefs)
Clark Accord
