Zuid-Amerika Midden-Amerika Cariben

La Chispa is dé website voor liefhebbers van Latijns Amerika. Journalistiek, betrokken, informatief, scherp. Een interactieve community met echte chispa: levendig en met passie.

De zonde die liefde heet

Liefde volgens een narcistische, gekwetste schrijver. Roman van de Braziliaanse schrijver Mario Sabino.

Auteur : Estefanía Pampin Zuidmeer
Land : Brazilië

De zonde die liefde heet

De hoofdpersoon van De zonde die liefde heet, roman van de Braziliaanse schrijver Mario Sabino, is bezig een boek te schrijven. Eigenlijk is het een therapeutische reis door zijn leven. Zuchtend en kreunend behandelt hij trauma’s en moeilijkheden uit zijn verleden. Met cynisme en humor behandelt hij diverse fases in zijn leven, maar ook worden politieke ideeën en zijn filosofische kijk op het leven behoorlijk uitgewerkt. De hoofdpersoon is een langdradige narcist die maar wat aanrommelt in dit leven.

De lezer wordt diverse keren in het boek op het verkeerde been gezet. Zo wordt niet helemaal duidelijk hoe hij eigenlijk heet. Er worden diverse mogelijke namen gegeven. Uiteindelijk besluit hij om zichzelf te presenteren als Mario Sabino, een joodse schrijver die in Rome woont. Met een grap wordt verwezen naar de gelijknamige Braziliaanse schrijver. En ook zijn personages leiden de lezer steeds om de tuin. Achteraf blijken sommigen niet eens te bestaan, maar ze dienen om een visie weer te geven.

Economy class

Het boek begint met spottende opmerkingen over visies op werken, vrouwen en schrijven. Werken wordt vergeleken met het geven van blowjobs, vrouwen zijn allemaal hoeren en de categorieën die de filosoof Schopenhauer gebruikte om schrijvers in te delen past hij op zichzelf toe: hij valt onder de ‘economy class’ van de literatuur, degenen die schrijven zonder na te denken en tot de grote massa behoren. De waarheid is dat Mario niet van werken houdt en dat als bedrog ziet, hij slechte ervaringen heeft met de liefde, met zijn ouders als slechtste voorbeeld, en dat hij inderdaad een slechte schrijver is. Sommige stukken van het boek zijn saai en langdradig in een poging om te tonen dat de in Rome wonende Mario niet kan schrijven. Dat punt wordt wellicht te nadrukkelijk gemaakt, want sommige stukken lijken zo irrelevant dat de lezer wel eens zijn interesse in het boek zou kunnen verliezen.

Maar toch, dit verdient boek een kans. Al is het maar, zoals de Volkskrant beweert, vanwege de aangename verwarring die Sabino schept. Zo wisselt zijn hoofdpersoon meermaals van naam om uiteindelijk de naam van zijn schepper aan te nemen. Deze fictieve Mario Sabino verhuist naar Rome wanneer hij een grote erfenis ontvangt van zijn Italiaanse vader die hij zo goed als nooit heeft gezien.

Maar naarmate het boek vordert, wordt het duidelijker dat de narcistische Mario lijdt onder de trauma’s van zijn jeugd en zichzelf ziet als het eeuwige slachtoffer. Door de relaties met zijn vrouwen te beschrijven wordt duidelijk wat de zere plek in zijn ziel is: de vader die hem in zijn vroege jeugd in de steek liet en de moeder die te veel op hem en andere mannen leunde. In zijn gesprekken met zijn vriendinnen, onder andere met een therapeute, worden die trauma’s op humoristische wijze laagje voor laagje blootgelegd. Zijn boek, dat aan het begin vol staat met goedkope seksistische en racistische opmerkingen, blijkt toch niet zo oppervlakkig te zijn en een veel diepere laag te bevatten.

Brokstukken

De titel die Sabino koos voor dit boek doet denken aan een dramatisch romantisch verhaal. Drama genoeg, maar romantiek is toch ver te zoeken voor de narcistische Mario. Zo benadert hij, met zijn cynische ideeën, de liefde niet. Eigenlijk is liefde niet voor hem weggelegd en kan hij beter ver van deze zonde blijven.

Het boek lijkt een onsamenhangend geheel van losse feiten, geschiedenisweetjes, reflecties op zijn leven, losse vergelijkingen. Aan het einde wordt duidelijk dat alles toch samenhangt en de losse elementen bedoeld zijn om inzicht te geven in de essentie van het personage en de pijnpunten van zijn leven. Eigenlijk kon de in Rome wonende Mario geen betere reflectie geven op zijn eigen boek: “Ik heb brokstukken van ware verhalen genomen, daar ingrediënten aan toegevoegd die onder het stof lagen in mijn literaire voorraadkamer, het zoutvat van de rancune gebruikt en alles opgediend in de vorm van een paar personages. Dat was helemaal niet moeilijk, omdat het geen platte maar platgemaakte personages zijn.”

In 2009 verscheen de roman De dag waarop ik mijn vader doodde van Mario Sabino in het Nederlands.

Mario Sabino, De zonde die liefde heet, Uitgeverij Anthos, Amsterdam, 2013, ISBN 9789041421012, 204 pag., € 19,95, Vertaling: Harrie Lemmens

Recensie is geplaatst op 14-2-2017


Terug