Zuid-Amerika Midden-Amerika Cariben

La Chispa is dé website voor liefhebbers van Latijns Amerika. Journalistiek, betrokken, informatief, scherp. Een interactieve community met echte chispa: levendig en met passie.

Het plantage-spookhuis

Ondermaatse thriller van Surinaamse bodem

Auteur : Mark Weenink
Land : Suriname

Het plantage-spookhuis

Dirk de Vries, een Amsterdamse jongen, vindt op zolder brieven van familie in Suriname. Het gaat om verre verwanten, generaties geleden, die ten tijde van de slavernij in de negentiende eeuw een plantage bezaten. Hij besluit op onderzoek uit te gaan en reist af naar Suriname, waar hij geconfronteerd wordt met vreemde voorvallen. De grens tussen realiteit en een ongrijpbare duistere wereld vervaagt. Dirk blijkt via een nare droom verbonden met Ginti Abena, een collega van het werk. Zij is een meisje van Surinaamse komaf.

Dit is de kern van Het plantage-spookhuis, een thriller van de Surinaamse schrijver Roué Hupsel. Hij gebruikt de wereld van tovenarij en geesten, marrons en Afrikaanse voorouders om zijn verhaal te situeren en een donkere ambiance te geven, maar slaagt daarin niet.  Op zijn zoektocht in de jungle wordt Dirk geplaagd door een spookachtige vrouw, zombietaferelen en hallucinaties. Wanneer Dirk terugkeert in Paramaribo, geloven de mensen hem niet. De combinatie van geestelijke overweldiging en tropische hitte eist haar tol en Dirk gaat er mentaal aan onderdoor.

Op Het Plantage-spookhuis is nogal wat aan te merken. Op zich zijn de ingrediënten voor een thriller aanwezig, maar iedere spanning ontbreekt juist. Bovendien is het verhaal mager uitgewerkt en slecht opgebouwd, zijn de karakters vlak en valt Hupsel in herhaling. Verder gebruikt hij ‘grote’ woorden, die misplaatst en overdreven zijn. Emoties of situaties worden in superlatieven uitgedrukt, waardoor de tekst zichzelf om de haverklap overschreeuwt. Storend is ook dat zinnen (taalkundig) niet logisch zijn. 

Het boek staat vol met nietszeggende of lelijke zinnen: “En weer voelde hij sterke golven van angst, waanzin en bloeddorst op zich afkomen”; “Hij kreeg een sterk verlangen om te weten waar hij was”; “Een verschrikkelijke stank kwam aanwaaien op een zachte bries”; “Met een woeste kreet sloeg hij de deken van zich af”; “Vanaf dat moment had hij geen ander doel dan zich dieper en dieper in het oerbos te verstoppen”; “Toen die [tram] eindelijk in de verte aankwam zorgde de gespannen trek om haar mond voor ontspanning, een minieme beweging van haar lippen die grensde aan een glimlach”; “Als een geslagen hond stapte hij uit de metro en liep hij naar huis”. Enzovoort, het houdt niet op.

Redelijke oplage

Mogelijk is Hupsel live een goede verteller, maar thrillers schrijven is niet zijn sterkste kant. De grap is dat de historische passages in het boek interessanter zijn om te lezen dan het zogenaamde ‘thrillerelement’. De wereld van de marrons, de gevluchte slaven en de Surinaamse sfeer worden goed beschreven. Daar heeft Hupsel duidelijk kennis van en feeling mee.

In het verleden heeft uitgeverij Conserve ook Hupsels thriller Blinde muren (2004) uitgegeven, dat bekroond werd met de Schaduwprijs 2005. Ook toen was ik kritisch en vond ik dat boek ver beneden de maat. Ik begrijp niet waarom Conserve boeken van dit bedenkelijke niveau blijft uitgeven. Misschien omdat een redelijke oplage altijd wel aftrek vindt onder de Surinaamse gemeenschap? Hoe het ook zij, een lezerspubliek hoeft niet te worden afgescheept met dit erbarmelijk geschreven werk met een onbevredigend einde.

Roué Hupsel, Het plantage-spookhuis, Uitgeverij Conserve, School, 2014/2015, ISBN 9789054293811, 189 pag., €17,99

Recensie is geplaatst op 13 -09 -2016


Terug