Zuid-Amerika Midden-Amerika Cariben

La Chispa is dé website voor liefhebbers van Latijns Amerika. Journalistiek, betrokken, informatief, scherp. Een interactieve community met echte chispa: levendig en met passie.

Een dagje naar het strand

Auteur : Federico Besamusca
Land : Curaçao

Een dagje naar het strand

Op het strand consumeren we. We nemen de ander op en spreiden onszelf ten toon. Hier op Curaçao geldt dat ook, maar dan net even anders. In de eerste plaats zijn er weinig openbare stranden. De noordkust bestaat uit rotsformaties, de zee is door een noordwestenwind nogal ruw en er zwemmen veel haaien. Kortom, ongeschikt voor deze vernederlandste Colombiaan. Wat rest is dus de zuidkant. Hotels en ressorts hebben echter de meeste baaien en inhammen ingepikt, dus gek genoeg zijn er zeer weinig openbaar toegankelijke stranden.

Momenteel woon ik in Otrabanda, of wat in vroeger tijden de woonplaats was voor de protestantse elite en gegoede katholieken. In mei 1969 zette een volkswoede een flink deel van deze wijk in de hens. Naderhand hebben desinteresse, lokale junks en het klimaat alles op alles gezet om een wederopbouw te obstrueren. Sommige straten hadden zo in het huidige Syrië kunnen liggen.

De bevolking flaneert echter in kleurrijke kledingcombinaties, die de pastelgeverfde huizen in verlegenheid brengen, door de straten en steegjes, als was Curaçao nog steeds de parel die het ooit werkelijk was. De flair en trots waarmee de lokale vrouwen hier met een legging hun billen en benen accentueren is en lust voor mijn oog. Er lijkt een compleet gebrek aan lichamelijke schaamte te zijn. Tot op zekere hoogte echter, want ga maar eens naar het strand.

Dezelfde vrouw die op straat een nieuwe betekenis geeft aan het woord ‘ronding’, schiet op het strand in een calvinistische kramp, waar de geloofshervormer zelf van zou schrikken. De gemiddelde outfit bestaat uit een badpak waarover een scala van kledingstukken wordt gedragen. Het badpak, dat op een antiekveiling lijkt te zijn gekocht, wordt verrijkt met een T-shirt met korte of lange mouwen. Alles beneden het middel wordt afgeschermd door een bermuda of een soort van surfpants, met als kers op de taart een vissershoedje of een pet. Daarnaast gaan Curaçaoënaars ook niet ver de zee in.

Ik wil nog wel eens gedurfd doen en het punt overschrijden waar mijn korte beentjes de bodem niet meer kunnen raken. Mensen zien mij waarschijnlijk als een otter met ADHD. Zelf gaan ze tot hun knieën de zee in, en geen stap verder. Dan maken ze een praatje en keren terug naar hun op het strand geparkeerde auto, want ze zouden eens vijftien passen moeten lopen naar de parkeerplaats. Zien en gezien geworden speelt op het openbare strand duidelijk geen rol, mits het om de auto gaat waarin je bent gearriveerd.

Hoe anders was dat verleden week toen ik enkele trendy strandclubs bezocht. Op het menu stond één gerecht: het menselijk lichaam. En hadden blikken kunnen spreken, dan zouden ze het volgende hebben gebulderd: 'Kijk eens naar mij, ik heb de afgelopen maanden in de sportschool doorgebracht, kijk eens naar het resultaat!' 'Kijk 'ns naar de kleur van m'n shirtje, die past bij de veters van mijn schoenen, kijk dan!' 'Ey, je kijkt niet! Beveiliging, beveiliging! Hij kijkt niet naar me, grijp 'ns in!'

Later ook nog naar een 'normaal' strand geweest, en dat strandje ligt hier godzijdank vlakbij! Afgezien van wat meeuwen stoorde niemand zich aan mijn behaarde onderrug. Toen ik het water uit kwam, liep een dame op leeftijd het water in, terwijl ze haar arm naar mij uitstak, wat hier geldt als een verzoek om ondersteuning. Toen ik me omdraaide en zij mijn onderrug zag, flapte ze eruit in het Spaans : ‘Maar wel rustig hè, want ik ben geen otter.’

De auteur is verbonden aan La Chispa en verblijft voor onderzoek op Curaçao.


Terug